Gepost 11/07/2017

DSC08376Is dat mogelijk? Anderhalve eeuw is wel veel. En in het zand? Maar inderdaad, op enkele uitzonderlijke plekken, verstopt in verre uithoeken, kan dat. Bijvoorbeeld in Italië, op het autonome eiland Sardinië, het verste van het moederland verwijderd, en daarvan in het aller verste hoekje in het zuidwesten: de regio Sulcis. Op een klein schiereiland genaamd Sant’Antioco. En dan alleen in het noordoosten. Vlak aan zee, in het zand, soms tot aan het strand, daar staan ze: druivenstokken van meer dan 100 jaar oud.

Gepost 18/05/2017

elise boltjes 9 bij de Col dAlsau               hanneke broekhuizen6  

Ik geef toe, het is een gevoel, een subjectieve mening: ik vind de Provence een paradijselijk en verrukkelijk oord. Om de sfeer, de pleintjes onder de platanen, de klaterende fonteinen, het zonlicht en de warme kleuren, de palmbomen en cipressen, de zuidelijke keuken, de heerlijke wijnen, de bloemen, altijd-buiten-kunnen-zijn. De zuidelijke levensstijl, het ultieme mediterrane gevoel.  

Maar ik geef je ook de feiten.

Gepost 22/03/2016

Het verhaal van de koraalvissers van San Pietro

Er was er eens een groep koraalvissers die vredig leefde in het vissersdorp Pegli in de buurt van Genua. Zij spraken een Ligurisch dialect, dat erg lijkt op het Provençaals aan de andere zijde van de grens. Zij visten koraal in de Middellandse Zee.

Gepost 20/01/2016

Met Hemelvaart lijkt het wel of heel Beaune aan de wandel gaat. Een kleurig lint van zo’n 500 mensen, gewapend met een oranje rugzakje en een keurig proefglas slingert zich over kleine paden dwars door beroemde wijngaarden de heuvels op.

Gepost 26/06/2015

We gaven een etentje en het was weliswaar juni, maar koud. Dan verlang je naar een stevige stoofschotel en heb je een fantastische aanleiding om weer eens een prachtige, krachtige rode wijn open te trekken. Laat ik nou nog een paar flessen hebben liggen uit het barologebied, van wijngoed Franco en Vilma Conterno, ter plekke gekocht enkele jaren geleden: een hele echte “single vineyard” barolo.

Ergens halverwege de leeftijd van 30 ligt er een grens. Onder deze grens, zo werd mij tijdens mijn wijnproefcursus duidelijk, denken mensen dat alle wijnen uit één druivenras bestaan. Ze zijn opgegroeid met merlots en chardonnays uit de Languedoc en de nieuwe wijnlanden. Daar vermeldt men, heel prettig, de druif op het etiket. Vaak is dit één enkele druif.
De wat rijpere wijnproever weet het meestal wel: veel wijnen zijn blends, assemblages. Grootgebracht met Bordeaux, Côtes du Rhône, Rioja en - hopelijk - champagne, weet hij dat deze wijnen bestaan uit verschillende druiven. Maar welke? Daar valt menigeen stil. Dat stond dus nooit op het etiket!